PSZCZOŁA KAUKASKA

PSZCZOŁA KAUKASKA

Pszczoła ta pochodząca z wysokogórskich rejonów Kaukazu, jest obecnie rozpowszechniona na całym świecie. Rasa kaukaska kształtowała się w dolinach i na zboczach górskich. Pszczoły charakteryzują się szarą barwą ze srebrzystym odcieniem, pokryte krótkimi włoskami. Należą do najmniejszych pszczół europejskich lecz posiadają najdłuższy języczek 6,7-7,3 mm. Są bardzo łagodne, podczas przeglądów dobrze trzymają się plastrów. Posiadają one zdolność szybkiego wyszukiwania nowych pożytków, zaś do pracy wylatują w temperaturach niższych niż u innych ras. W drodze powrotnej do ula nie wykonują zalotów i nie siadają na mostku, lecz bezpośrednio wchodzą przez wylotek do ula. Pszczoły te wykazują dużą skłonność do rabunków, ale własnego gniazda bronią bardzo energicznie.

Rozwój – matki rozpoczynają czerwienie wiosenne wcześniej, a tempo czerwienia utrzymują przez cały sezon. Mniejszą plenność matki wyrównuje długowieczność pszczół.
Miodność – rodziny wykorzystują bardzo dobrze wszystkie pożytki nektarowe. Pożytki spadziowe lepiej wykorzystują mieszańce międzyrasowe. Miód chętnie składają w nadstawce i na bocznych plastrach w gnieździe. Jest to populacja pszczół wyróżniająca się cechą miodności.
Łagodność – zarówno materiał czystoliniowy jak i użytkowy charakteryzuje bardzo duża łagodność, nawet w okresie bezpożytkowym. Agresywniejsze stają się jedynie w czasie deszczowej pogody.
Rojliwość – objawy rojliwości nie występują nawet w bardzo silnych rodzinach. Okres bezpożytkowy nie powoduje narastania nastroju rojowego.
Zimotrwałość – bardzo dobrze zimują rodziny średniosilne i silne, gorzej słabe. Ze względu na długowieczność pszczół dobrze znoszą długie, zimne wiosny.

Charakterystyka Pszczoły / Matki Kaukaska:

  • wolny rozwój na wiosnę
  • zmniejszona tendencja do rojenia
  • formuje duże kolonie, ale później niż pozostałe rasy
  • dobrze zimuje
  • zaczynają zbieranie wcześnie rano i w zimniejszych dniach
  • są łagodne
  • mają zmniejszoną tendencją do rabunków
  • bardzo duża produkcja propolisu
  • długość tułowie jest większa i korzysta ze źródeł nektaru
  • niedostępnych dla innych ras
  • rodziny utrzymują czystość w gnieździe, miód sklepi na mokro i półmokro. Pszczoły mocno trzymają się plastra, dobrze odbudowują węzę.

Charakteryzują się również intensywnym wydzielaniem wosku, z tym że wybudowane przez nie plastry są nierówne i często połączone ze sobą. Wyjątkowo mocno kitują gniazdo i wylot, który przed zimą może być nawet zabudowany z pozostawionymi jedynie niewielkimi otworami. Cechuje je również gromadzenie dużych ilości pierzgi. Miód najchętniej składają w części gniazdowej co powoduje w okresach intensywniejszych wziątków duże ograniczenie w wychowie czerwiu. Do nadstawek przechodzą bardzo niechętnie. Komórki z miodem poszywają na „mokro”. W okresie zimy utrzymują w gnieździe stosunkowo niskie stężenie CO2 , dlatego są w tym okresie bardziej aktywne niż pszczoły innych ras. Przyczynia się to do niezbyt dobrej zimowli tych rodzin w rejonach chłodniejszych. W zapasach zimowych nie tolerują domieszki spadzi. Rasę tą charakteryzuje podatność na nosemozę i kiślicę. Wiosenny rozwój rozpoczynają stosunkowo późno i rozwijają się powoli. Źle również znoszą wiosenne nawroty chłodów. Płodność matek nawet przy optymalnych warunkach nie jest wysoka i waha się od 1000 do 1500 jaj. Są mało rojliwe, mają natomiast dużą skłonność do cichej wymiany matek. Pszczelarz nie ma problemu by wyprowadzić je z nastroju rojowego.